Sevgilim, çürümüş kederimden bahar  İstanbul hüzün akıyor bir hayli zamandır Boğazında kalmış yalnızlığım hali&cc [..]

Akıp gidiyor zaman; insan ya hissettiklerinin acısını ya da düşündüklerinin cezasını çekiyor. Nietzsche'nin dediği gibi: [..]

Yüreğin hiç paramparça oldu mu? Düşüncelerin, cam kırıkları gibi kanattı mı içini? Bir okyanusun karanlığında [..]

Hayat, gizliden gizliye, küçük yudumlarla, çatlaklarla canımı acıtıyor. Az önce başım döndü; sendelemeye yol a [..]

Yaşamı kutsal kılan ne varsa; sevmek, saygı duymak, özlemek, nefret etmek, acımak velhasıl kelam ne varsa insanı insan yapan, yeryüzün& [..]

İnsan, acı ve ağrıları sebebiyle çaresiz kaldığı noktada, yaşam artık yalnızca bir zorunluluk haline gelir. Kendi için atacak adıma tak [..]

Oturup kalıyorum bu plastik sandalyenin üzerinde saatlerce. Tanrıdan başlayıp bütün yeryüzünün sorunlarını, soruların [..]

Ne okyanusu aşabilir insan, ne de bir kaşık suda boğulabilir.   Bize bunu düşündüren şey neyse, neyse yüreğimizi inciten şey [..]

Biliyorum, ateşe verilmiş bir orman var içinde. Deprem sonrası yıkılmış bir ev, bir kuş yaralı. Biliyorum, tüm bunlara rağmen ağlayamıyo [..]

Öyle hızlı geldi ki seçim yapma zamanı, kendimi bulduğum noktada ellerimde hiçbir şeyim yok. Yapayalnız ve ruhani bir ç&o [..]