İTİBAR

• MEHMET KULOĞLU
• 17 Haziran, 2026
• 59 Görüntüleme

Öyle hızlı geldi ki seçim yapma zamanı, kendimi bulduğum noktada ellerimde hiçbir şeyim yok.

Yapayalnız ve ruhani bir çöküş ile sürdürüyorum hayatımı.

Bu bana, bir yaz günü uzandığım yatağıma gün doğumunda esen soğuk rüzgârı anımsatıyor.

Gündüzüm gecem bir iken yaşadığım sıcak anıları ve bir bardak kahvenin esinlendiği o samimi anıları gösteriyor sabahın erken vaktinde kuş sesleri.

Bir yel alıp götürürken yeni açan yapraklarla beraber uçan kuşların tüylerini, bana sadece eski güzel günleri yâd ettirtiyor.

Bahar gider ve yaz gelirken dağların ardından içimde pamuksu bir gülümseme ile bekliyorum sokağa çıkışımı.

Sonra bir anda, kendimi yazılar yazarken buluyorum.

O günkü ben ile şu an arasında ne olup bitti bilmiyorum ama, bir bağ kurmanın imkânsız olduğunu anlıyor, boşluğumun sebebini çözemiyorum.

Beni bambaşka bir sokağa sürükleyen iç sesim ile yıllardır anlaşamıyorum.

Neden eskisi gibi dostluklar ve gülümsediğimiz anlar olmadığını anlamıyorum.

Anlamlandırması zaten zordur fakat ben, yalnız hissetmekten öte kendim gibi kimsenin olmadığını da biliyorum; sızlanmanın saygısız ve itibarsız bir hareket olduğunu bildiğim gibi.

Bazen yaz günü tatil köyüne geldiğinde arabanın camlarını açar ve püfür püfür rüzgârı yüzüne alırdın.

Yaz ayının bambaşka bir kokusu vardı.

Şimdi ise ne yaz, ne ben varım geride.

Yokluğun ve eskisi gibi kalamamanın öğrettiği tek şey, buna alışmak zorunda olduğumdur.

Hiçbir zaman içten gülüp dostlar edinemeyeceğim hissidir.

Beni ben yapan budur.

Ve her birine lanet olsun çünkü mutlu olmak, bir piç kurusu olmaktan her zaman daha iyi olmuştur.

Ve her birine lanet ediyorum çünkü gülümserken karşımdaki de gülüyor mu diye bakmamayı delilercesine özlüyorum.

Sadece gülmeyi ve uzaklaşmayı, o an sadece ve sadece gitmeyi özlüyorum.

Hiç özlemediğim kadar.