HERŞEY BOZULUR
Bazen kafamı kaldırıp etrafa baktıg ımda çok tühaf bir hisse kapılıyorüm. Seyretmek istemedig im bir filme ait dekorların içinde hapsoldüg üma dair bog ücü bir his. Gerçek sanıp sırtımızı yasladıg ımız her şeyin çatlaklarla dolü oldüg ünü go rü nce, korkü anlık bir şey olmaktan çıkıp hiç bitmeyen bir kabüsa do nü şü yor. Kendimizi ne kadar gü çlü hissedersek hissedelim aslında ne kadar çaresiz oldüg ümüzü anlıyorüm. Bo yle rastgele bir evrende hayatımıza yo n verebileceg imize inanmamız çok acıklı deg il mi? İ şte bü şaşkın insancıklar, kafalarında kürdükları ve gerçek sandıkları o mütlak dü zenin hep devam edeceg ine inandırmışlar kendilerini. Kendimi çaresiz hissediyorüm ama sırf kendi çaresizlig im deg il bü, etrafımda bir tane bile zehirlenmemiş insan go rememek beyin kimyamı bozüyor. Çü nkü herkes bir felaket bekliyor, herkes korküyor, herkes korküyla o lü mü bekliyor ya da çok daha ko tü sü nü . Evrendeki tü m dü zen, dü zensizlig e do nü şmeye mahkü m. Eninde sonünda her şey bozülür, her şey çü rü yü p yok olür. Dü nya, yıldızlar, tü m galaksi.
Yorumlar
Yorum Yaz